تار دیگریدها غالباً به نام خرس­های آبی یا خوکچه­های خزه­ای نامیده می­شوند. این موجودات در سال ۱۷۷۳ میلادی به وسیله یک کشیش آلمانی به نام جوهان آگوست افرایم گوئز کشف شدند و او آنها را تاردیگریـد که به معنای کندرو است نامید. در سال ۱۷۷۶ کشیش و زیست شناس ایتالیایی لازارو اسپالانزانی دریافت که خرس های آبی در شرایط سخت به وسیله ایجاد دگرگونی زنده می­مانند.

تصویر ۱. تصویر سه بعدی تاردیگرید

طبقه بندی

طبق ITIS (سیستم اطلاعاتی آرایه شناسی مجتمع)، تاردیگریدها بدین ترتیب طبقه بندی می­شوند:

فرمانرو: جانوران

زیر فرمانرو: Bilateria (دوسوئیان)

فرو فرمانرو: Protostomia (دهان نخستیان)

بالا شاخه: Ecdysozoa (پوست اندازان)

شاخه: Tardigrada(کندرو تباران)

شاخه تاردیگرید نیز به: ۳ رده، ۵ راسته، ۲۰ خانواده، ۱۵ زیرخانواده، ۱۰۵ سرده، ۴ زیر سرده، ۱۰۱۸ گونه و ۶۷ زیرگونه دسته بندی می­شود.

مشخصات ظاهری

تاردیگریدها جانورانی نزدیک به سایز میکروسکوپی­اند که اندازه آنها از 05/۰ تا 2/1 میلی متر متغیر است، اما معمولاً از ۱ میلیمتر بزرگتر نمی­شوند. دارای بدنی دراز و فربه و سر فشرده بالا آمده هستند. هشت دست و پا دارند که بر روی هر یک، چهار تا هشت پنجه قرار گرفته است.

دهان خرس آبی می­تواند بیرون بیاید تا دندان های تیزش را آشکار کند که این دندان ها برای گرفتن غذا استفاده می شوند. آنها شنا می کنند؛ پاهای چندگانه­شان آنها را به سوی غذا پیش می­راند.

زیستگاه

خرس­های آبی می­توانند هر جایی زندگی کنند؛ با این وجود ترجیح می­دهند در رسوبات پایین یک دریاچه، بخش های مرطوب خزه یا محیط­های مرطوب دیگر زندگی کنند. آنها می­توانند در طیف گسترده­ای از دما و شرایط محیطی زندگی کنند. دانشمندان با انجام تحقیقاتی دریافته­اند که تاردیگریدها می­توانند محیطی به سردی منفی ۲۰۰ درجه سلسیوس یا افزایش دما به بیش از ۹/۱۴۸ درجه سانتیگراد را تحمل کنند. آنها همچنین می توانند در معرض تابش اشعه­های خورشیدی، مایعات در حال جوش، مقادیر عظیمی از فشار که این مقدار، بیشتر از شش برابر فشار در عمیق­ترین اقیانوس ها است و حتی در شرایط خلأ فضا، بدون هیچ محافظتی زندگی کنند. محققان با انجام مطالعه و آزمایشی در سال ۲۰۰۸ مشاهده کردند که بعضی از گونه­های Tardigrade می توانند ۱۰ روز در مدار زمین، در حالی که در معرض خلأ و تابش فضا هستند زنده بمانند. آنها همچنین پی برده­اند خرس­های آبی حتی بعد از نابودی بشر هـم زنده می­مانند. دانشمندانی از دانشگاه­های هاروارد و آکسفورد، احتمال وقایع خاص نجومی را طی میلیاردها سال آینده بررسی می­کنند؛ برای مثال برخورد سیارک­ها با زمین، انفجار ابرنواخترهای نزدیک و اشعه گاما؛ همچنین آنها این را هم که چقدر محتمل است که این وقایع سخت­ترین گونه­ها را بزداید بررسی کرده­اند و درحالی که چنین حوادث فاجعه­بار احتمالاً انسانها را محو می­کند، محققان تاردیگریدهای کوچک را پیدا کردند که بیشتر آنها می­توانند از این شرایط جان سالم به در ببرند. دیوید اسلوآن یکی از محققان آکسفورد در بیانیه­ای گفت: ما یافتیم اگرچه اصابت ابرنواخترهای نزدیک یا سیارک­های بزرگ برای مردم فاجعه­بار است اما برای تاردیگریدها این طور نیست؛ بنابراین به نظر می­رسد که زندگی کاملاً از بین نخواهد رفت.

عادت­ها

در سال ۱۷۷۶ کشیش و زیست شناس ایتالیایی لازارو اسپالانزانی دریافت که خرسهای آبی در شرایط سخت به وسیله ایجاد دگرگونی زنده می­مانند. در خیلی از شرایط، آنها با رفتن به یک وضعیت مـرگ مانند به نام cryptobiosis زنده می­مانند. آنها با به داخل جمع کردن سر و پاهایشان، تغییر شکل به یک توپ خشک شده میدهند که tun نام دارد. اگر آب دوباره وارد شود، Tardigrade در طی چند ساعت میتواند به زندگی برگردد. در cryptobiosis فعالیت متابولیسمی تاردیگریدها به 01/۰ درصد سطح نرمال کاهش پیدا می کند و اندام­هایشان به وسیله ژل قندی به نام Trehalose محافظت می شود. آنها همچنین به نظر میرسد که مقدار زیادی از آنتی اکسیدان­ها که ممکن است راه دیگری برای حفظ اندام­های حیاتی باشد ایجاد می­کنند. خرس های آبی همین طور یک پروتئین تولید میکنند که DNA شان را از آسیب تابشی در امان نگاه می­دارد. در دماهای پایین، آنها یک tun مخصوص که از رشد کریستال­های یخ جلوگیری می کند را شکل می­دهند. آنها دفاع دیگری نیز برای زمانی که در آب هستند دارند. وقتی آبی که در آن زندگی میکنند دچار کاهش اکسیژن می شود، آنها بدنشان را کشیده و اجازه داده میزان متابولیسمشان کاهش یابد؛ در این وضعیت ماهیچه­هایشان اکسیژن و آب را به مقدار کافی جذب می­کند تا بتوانند سالم بمانند. در سال ۲۰۱۶، دانشمندان دو tun و یک تخم که برای بیشتر از ۳۰ سال در cryptobiosis بودند را احیا کردند. بایستی حداقل لایه نازکی از آب، اطراف بدن تاردیگریدها باشد تا از رفتن به حالت tun ممانعت کند.

تصویر ۲. شش تاردیگرید در وضعیت tun را نشان می­دهد

رژیم غذایی

تاردیگریدها از مایعات برای زنده ماندن استفاده می کنند. آنها عصاره جلبک، گلسنگ و خزه را می مکند. بعضی از گونه­ها گوشتخوار و حتی همجنس خوار هستند. آنها می توانند تاردیگریدهای دیگر را صید کنند.

تولیدمثل

تاردیگریدها بسته به نوع گونه از طریق تولید مثل جنسی و غیر جنسی (بکرزایی) تکثیر می­شوند. آنها یک تا ۳۰ عدد در هر تخمگذاری خواهند داشت. در طی تولیدمثل جنسی، ماده تخم می گذارد و نر آنها را بارور می کند. در نوع غیرجنسی، ماده تخم میگذارد و آنها بدون لقاح، رشد خواهند کرد.

TDPs یا پروتئین­های ذاتاً نامنظم منحصر به فرد تاردیگرید

نقش ^[1]TDPs در احیا Tardigrade، تشکیل ساختارهای شیشه مانندی است که به سلول­ها که در وضعیت بی­آب و خشک شده (dehydrated) هستند کمک می کند. TDP در بعضی گونه­ها همیشه فعال و بعضی تحت شرایط خاص فعال می­شود. تاردیگریدهایی که منبع ثابت TDPs داشتند، در بهبودیابی از کم آبی نسبت به گونه­هایی که همیشه آن را نمی ساختند، موفق­تر بوده­اند. با شناسایی نقش TDPs در احیای Tardigrade استفاده­های دیگر برای این پروتئین پیدا گردیده است از قبیل حفاظت از محصولاتی که آسیب پذیر نسبت به خشکی­اند، حفظ داروهای فاسدشدنی و تثبیت داروهای حساس در حالت خشک.

[1] – Tardigrade specific intrinsically disordered proteins